In 1938 a chemist opened a cylinder of gas that weighed full but released nothing. He sawed it open and found the gas had turned itself into a white, slippery powder that almost nothing would stick to: Teflon.
Roy Plunkett (1910–1994)
Why it matters
The idea in context
Plunkett was working on refrigerants at DuPont. The tetrafluoroethylene had polymerised on the cylinder walls into PTFE, a substance so unreactive that acids do not touch it and so slippery it is among the lowest-friction solids known. Its first serious use was in the Manhattan Project, sealing equipment against ferociously corrosive uranium compounds. Frying pans came much later, after a French engineer's wife suggested putting it on cookware. Plunkett always described it plainly as an accident.
Türkçe
Aynı kart, başka bir dilde.
1938'de bir kimyager, dolu tartan ama hiçbir şey salmayan bir gaz tüpünü açtı. Tüpü keserek açtığında, gazın kendini neredeyse hiçbir şeyin yapışmadığı beyaz, kaygan bir toza dönüştürdüğünü buldu: Teflon.Roy Plunkett (1910-1994)
Plunkett, DuPont'ta soğutucu akışkanlar üzerinde çalışıyordu. Tetrafloroetilen, tüp duvarlarında PTFE'ye polimerleşmişti; asitlerin dokunmadığı kadar tepkimesiz ve bilinen en düşük sürtünmeli katılar arasında sayılacak kadar kaygan bir madde. İlk ciddi kullanımı, ekipmanı son derece aşındırıcı uranyum bileşiklerine karşı sızdırmaz kıldığı Manhattan Projesi'ndeydi. Tavalar çok sonra, bir Fransız mühendisin karısı bunu pişirme kaplarına koymayı önerince geldi. Plunkett bunu her zaman yalınca bir kaza diye anlattı.
Source trail
