Ikigai Daily
Neden önemli?
Bu söz Georges Duhamel’in 1919 tarihli The Heart’s Domain eserine bağlanır. Duhamel hafızayı karanlık oda işlemine benzetir: deneyim gerçek rengini çoğu zaman ancak mesafe, kayıp ve hatırlama görüntüyü banyo ettikten sonra kazanır.
Kaynağın izi
Kaynak: Georges Duhamel
Arka plan okuması: Georges DuhamelDaha güçlü bir kaynak bulunduğunda atıf ve bağlamı güncelliyoruz. Düzeltmeleri editör sayfasından paylaşabilirsiniz.İlgili kartlar
Bu kartlar yukarıdaki fikirle bir konu ya da ruh hâli paylaşıyor. Rota kişiselleştirilmiş değil, editoryal.
Q0380Bu söz yaygın biçimde The Heart’s Domain’e bağlanır. Uygulama için güçlü bir metafordur; çünkü hafızayı kamera ya da arşiv değil, yırtık bir ağ olarak düşünür. Kalan şey değerli olabilir; ama kayıp giden şey de en az onun kadar güzel olmuş olabilir.
Q1493Kafka bu sözü 27 Ocak 1904’te arkadaşı Oskar Pollak’a yazdı; okumaya değer tek kitabın bizi yaralayan ve sarsan kitap olduğunu savunuyordu. Ona göre bir kitap yalnızca hoşnut etmemeli, bir talihsizlik ya da sevdiğimizi kaybetmek gibi çarpmalı — içimizdeki donmuş denizi kıran bir balta olmalı.
Q1267Tupac Shakur’a (1971–1996) yaygın atfedilir; Betondan Büyüyen Gül adlı şiir derlemesi aynı yoğun umut sezgisini taşır — ama bu dizenin kesin kaynağı saptanamamıştır. Tesellisi meteorolojiktir: Hayattaki karanlık da gökteki gibi havadır — hüküm değil, sonu olan bir evre.
Q1268Dorothy Parker’a (1893–1967) sıkça atfedilir; ancak yazılarında kesin olarak bulunamamıştır — ilk kez 20. yüzyıl ortasının alıntı köşelerinde görülür. Kim kurduysa kusursuz küçük bir makine kurmuş: İlk cümle bir sorunu çözer, ikincisi yarattığı sorunu çözmeyi gururla reddeder. Merak, diye itiraf eder, çaresizdir — iltifat da zaten budur.
Q1690Thelma Toole defalarca geri çevrildi; sonunda o sırada New Orleans’ta ders veren romancı Walker Percy’yi köşeye sıkıştırdı ve o okuyana dek gitmemekte fiilen diretti. Percy, bırakmak için bir neden bulmayı bekleyerek başladı ve tam tersine elinden bırakamadı. Kitap ölümünden on iki yıl sonra, 1980’de yayımlandı ve 1981’de Pulitzer Kurgu Ödülü’nü aldı. Öykü çoğu zaman bir zafer diye anlatılır, aynı zamanda ağır bir öyküdür: Tanınma, ona ihtiyacı olan kişi için çok geç geldi. Bunlar size yakın geliyorsa, lütfen güvendiğiniz biriyle konuşun.